Stijl als personal brand

Personal branding. Ik leerde de beginselen van Jan Lenferink.
Jan wie, hoor ik iedereen jonger dan twintig denken.
Die ‘Jan wie’ was de host van de talkshow RUR, uitgezonden tussen 1983 en 2003 door televisiezender Veronica. Hij ontving in een krap spiegeldecor drie gasten die hij onderwierp aan vooral flauwe vragen en dat gaf het programma een hoog meegiechelgehalte. Ook had hij een assistent die elk van die gasten introduceerde met een gedichtje en die hij aan het eind nog enkele blunte vragen stelde.
Maar het ging natuurlijk om de blond gekuifde presentator Jan Lenferink (‘rots in de branding der conversatie’) zelf. Hij dronk steevast melk en droeg altijd een streepjesoverhemd, sterker, dat streepjesoverhemd werd synoniem met Jan Lenferink. Je droeg een Lenferink als je een streepjesoverhemd droeg.
Hoe knap dacht ik, dat een kledingstuk zich zo kan vervlechten met een persoonlijkheid. Lenferink deed me denken aan mijn striphelden. Ook die droegen altijd hetzelfde. Lucky Luke: blauwe broek, opgestroopte pijpen, bruine laarzen, geel shirt, zwart giletje en rode zakdoek, en bijna vergeten, een witte cowboyhoed. Olivier B. Bommel: geel jasje met rode ruit. Guus Flater: groene coltrui. Misdaadjournalist Rik Ringers bestond niet zonder zijn witte jasje met zwarte streepjes. Hij liet het zelf in het album ‘De 5 onzichtbaren’ zien; zijn kledingkast hing vol met dezelfde colbertjes. Dat witte jasje met die zwarte streepjes was Rik Ringers.
Rik Ringers met 'zijn' signature wear
Kleren maken letterlijk de man. Rik bestond niet zonder dat jasje. Jan bestond niet zonder zijn streepjesoverhemd.
Anderen keken ook naar RUR en lazen ook Rik Ringers. Quote-hoofdredacteur Jort Kelder groeide uit tot teeveefenomeen, doordat hij altijd bretels droeg, en ik denk echt dat het mede door die malle bretels kwam. Die had hij immers nergens voor nodig die slungelige Jort, niks geen embonpoint. De bretels gaven hem gezicht, gaven hem letterlijk een hangertje. Zoals later Maarten van Rossum uitgroeide tot herkenbare televisiepersoonlijkheid, doordat bij immer slobberige zwarte truien en broeken droeg, met eronder vaak rozerode palladiums.
Ik had intussen mijn eigen streepjesoverhemd gevonden, duidelijk geïnspireerd door Maarten: felrode sokken. Na een tijdje begon die keuze evenzo anderen op te vallen. Sommigen namen zelfs felrode sokken voor mij uit het buitenland mee, want in Nederland waren felrode sokken moeizaam te krijgen -we hebben het over het pre-internet tijdperk.
Kleren merken de man. Merkte ik later ook toen ik als spreker steeds vaker op podia stond. Nog altijd op rode sokken, maar ook in Hans Ubbink-jasjes. Niet steeds hetzelfde, nee, maar wel steeds herkenbaar in Hans Ubbink.
Ik kreeg steeds vaker complimenten over die jasjes, van vrouwen vooral. ‘Ik heb je eerder horen spreken, en was nieuwsgierig welk jasje je deze keer zou dragen, en deze kende ik nog niet, staat je erg goed dat roze’. Mijn jasjesroem snelde mijn spreekkunsten zelfs vooruit. ‘Ik had al gehoord dat je altijd van die leuke jasjes droeg’, zei een congresorganisator eens, en hij was niet de enige. Door een BNR-presentator werd ik ooit ‘die olijke spreker in Hans Ubbink jasjes’ genoemd.
Mensen kenden me niet anders meer. Het jasje had me gekleurd. Was het omhulsel van mijn personal brand. Zoals het streepjesoverhemd dat was voor Jan Lenferink, de bretels dat waren voor Jort Kelder, de zwarte slobberkleding en gekleurde palladiums dat waren voor Maarten van Rossum, en het witte jasje dat was voor Rik Ringers.
Steve Jobs kan je blind uittekenen in zijn turtleneck, 501 en New Balance-gympen. Mark Zuckerberg staat altijd op het podium in het grijs t-shirt. Vogue-hoofdredactrice Anna Wintour draagt al 22 jaar dezelfde schoenen, nee, niet steeds hetzelfde paar, wel steeds hetzelfde Manolo Blahnik-ontwerp.
Sokken, bretels, shirts, truien, jasjes, schoenen: ze geven je een gezicht. Met een herkenbare en consistente kledingstijl zet jij jezelf op de kaart. Denk Jan. Denk Rik. Denk merk. Denk personal brand.
Geplaatst in News